Annabel

In de trein is niets te beleven. Het mannelijk gehalte is hoog, het testosteron in slaap gesust na een lange lamlendige werkdag. Ze laat haar ogen door de treincoupé zwerven, kijkt even naar buiten, keert terug naar het lamme mannenleger en ontmoet de blik van de man die haar vanaf zijn plek bij het raam recht aankijkt. Een doodnormale man, zo op het eerste gezicht, de blauwgrijze haren staan opstandig omhoog. Wat een grappig gezicht heeft hij. Ze glimlacht en voelt zich betrapt wanneer ze merkt dat de man nog steeds naar haar kijkt. Gauw duikt ze weg achter haar scherm, waar het verhaal zichzelf schrijft.

‘Excuse me’ hoort ze ineens een donkere stem. Ze schuift snel een plekje op en biedt de man haar nog warme zitplaats aan. Dan rijden ze de tunnel in. In het raam weerspiegelt zijn silhouet, ze kan hem nu ongemerkt bekijken, zijn gegroefde voorhoofd, de manier waarop hij met duim en wijsvinger de vermoeidheid uit zijn ogen strijkt terwijl hij z’n bril in de binnenzak van zijn dure donkerblauwe jasje steekt. Wijdbeens zit hij, man van de wereld, een tikkeltje arrogant.

‘Annabel’
Het staat in grote neonletters buiten op de gevel van een vervallen gebouw waar ze langsrazen. Ze zegt het zo zachtjes dat de man het niet gehoord heeft. ‘Annabel, that’s me’ zegt ze met wat meer nadruk, maar nog steeds vanaf de zijlijn van een mogelijk gesprek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s