Ukiyo-e

‘Het leven zelf doet niks en toch gebeurt alles’, filosofeert de schrijver * van het zeer korte verhaal (zkv) terwijl hij een brood bakt. In Japan noemen ze dat Ukiyo-e, het voortvlieden van de werkelijkheid. We zijn er eventjes en dan verdwijnen we weer. In het Taoïsme: “De weg is bestendig daadloos, nochtans blijft niets ongedaan”

Wie de romans van Jens Christian Grondahl leest, kan daaraan toevoegen dat het ook niet uitmaakt omdat het je niet bijblijft zoals het was.

‘Er is zo weinig wat je in feite bijblijft. Je weet dat dit of dat is gebeurd, maar je kunt het amper meer zien. Misschien geloof je alleen maar dat het is gebeurd.’

‘De woorden zijn voortdurend te snel of te langzaam, ze verstrooien in plaats van te verzamelen, of ze lichten maar een tipje van de sluier op. De lege ruimte legt zich eromheen, en ze steken hun voelhorentjes en slurfjes in de lucht, tevergeefs, als konden ze bij de grenzen van de leegte komen die er alsmaar omheen groeit, daar waar de geschiedenis mij heeft achtergelaten. Elk moment daarvan is constant in beweging en wisselt van plaats in aldoor nieuwe en dubieuze patronen als zandkorrels op een glasplaat die aan het trillen worden gebracht door de nutteloze muziek van de woorden. Niet zoals het werkelijk was, maar als een armzalige ruilhandel met het halfgeziene en het reeds vergetene. Ik vang slechts glimpen van haar op tussen de woorden, rafelige ogenblikken die in het rond stuiven als sneeuwvlokken of flintertjes as, te licht, te dun om mijn woorden te dragen.’(Indian Summer: 22)

  • (interview met A.L. Snijders, 21/7/2018)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s