Afhaalsprookje

Hier lig ik, naast ons in het grote bed,

jij ademt luid, ik kijk naar je,

bedekt door dekens en het dagelijks

dons. De stoppels van het leven

prikken er nog steeds doorheen. 

.

Geheimen in de schemer

die ik ken. En daar ligt zij, nog

onbemind en naakt en kaal,

de waarheid. Die van ons.

.

Ik bouw er wel een fort omheen, iets fris

voor als het ooit gaat slapen. Er was eens

wat er ooit zou zijn. ‘Nee, niets’.

We hebben geen verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s